لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

این آزمایش به منظور بررسی تأثیر مکمل بستر بنتونیت سدیم و تراکم گله بر عملکرد و کیفیت بستر با استفاده از 252 قطعه جوجه ی گوشتی در قالب طرح کامل تصادفی با شش تیمار به صورت فاکتوریل (2×3) و چهار تکرار انجام شد. عامل های آزمایشی شامل تراکم در واحد سطح (14؛ تراکم کم و 18؛ تراکم زیاد / پرنده در هر مترمربع) و سه سطح مکمل بستر بنتونیت سدیم (0، 2 و 4 کیلوگرم در هر مترمربع) بودند. افزایش تراکم سبب افت عملکرد رشد، افزایش رطوبت، pH، شمار اشریشیاکلی و اووسیست بستر، نمرة زخم های روده، زخم کف پا، مفصل خرگوشی و زخم سینه شد (01/0>P). رطوبت بستر و نمرة زخم کف پا و مفصل خرگوشی با افزودن 2 کیلوگرم مکمل بستر کاهش یافت (01/0>P). افزودن چهار کیلوگرم بنتونیت سدیم سبب کاهش شمار اشریشیاکلی و نیتروژن بستر و بهبود افزایش وزن جوجه ها نسبت به گروه شاهد شد (01/0>P). اثر متقابل تراکم و مکمل بستر برای نمرة زخم های کف پا و مفصل خرگوشی (35 روزگی) معنی دار بود (05/0>P) به طوری که در تراکم کم زخم های ناچیز بود و افزودن مکمل بستر تأثیری بر آن نداشت اما زخم های پا ناشی از تراکم بالا با افزودن 4 کیلوگرم مکمل بستر کاهش یافت. نتایج نشان می دهد که افزودن مکمل بستر بنتونیت سدیم تأثیر مثبتی بر عملکرد جوجه های گوشتی و کیفیت بستر داشت.

تأثیر نوع ماده استفاده شده به عنوان بستر بر کیفیت بستر و شاخص های عملکردی و اقتصادی جوجه های گوشتی با استفاده از تعداد 300 قطعه جوجه گوشتی یک روزه سویه راس 308، با سه نوع ماده بستری [رول مقوایی، شلتوک برنج و برگ درخت خرما] در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تیمار و پنج تکرار، بررسی شد. ضخامت بسترهای برگ درخت خرما، شلتوک برنج و رول مقوایی به تر تیب، 3، 3 سانتی متر و 5/0 میلی متر بود. نتایج نشان داد که ظرفیت نگهداری آب در بستر برگ درخت خرما نسبت به دو بستر دیگر، بیشتر بود (05/0P<). نیتروژن آمونیاکی بستر برگ درخت خرما، در 28 روزگی نسبت به دو بستر دیگر، کمتر بود (05/0P) و این متغیر در 43 روزگی در بسترهای برگ درخت خرما و شلتوک برنج نسبت به بستر رول مقوایی، افزایش معنی داری داشت (05/0P). افزایش وزن روزانه در کل دوره، وزن زنده نهایی و شاخص تولید در پرندگان در بستر برگ درخت خرما نسبت به پرندگان در دو بستر دیگر، بیشتر بود (05/0P). هزینه خوراک و ضریب تبدیل خوراک کل دوره در پرندگان در بستر برگ درخت خرما نسبت به پرندگان در بسترهای شلتوک برنج و رول مقوایی، کمتر بود (05/0P). ماندگاری گله در بسترهای برگ درخت خرما و شلتوک برنج نسبت به پرندگان در بستر رول مقوایی، بیشتر بود (05/0P). بطورکلی، نتایج نشان داد که بستر برگ درخت خرما با بهبود شاخص های عملکردی و اقتصادی، می تواند جایگزین مناسبی برای بسترهای شلتوک برنج و رول مقوایی در جوجه های گوشتی باشد.

این آزمایش با استفاده از 576 قطعه جوجه گوشتی نر و ماده (با نسبت مساوی) سویه آرین به صورت آزمایش فاکتوریل 4×2 در قالب طرح پایه کاملا تصادفی با 3 تکرار انجام شد. فاکتورها شامل 2 ماده بستری خاک اره و کاه گندم و 4 ترکیب افزودنی مواد شیمیایی متشکل از: 1) سولفات آلومینیوم + آهک، 2) زئولیت طبیعی + اسید سیتریک، 3) ترکیبی از مواد شیمیایی فوق و 4) گروه شاهد (بدون افزودنی به بستر)، بود. در 42 روزگی عملکرد پرنده (وزن زنده، افزایش وزن، مصرف خوراک، ضریب تبدیل و درصد تلفات)،pH  بستر، ابقای نیتروژن (درصد)، جمعیت باکتری های هوازی کل و اسید لاکتیکی بستر (cfu/g) تحت تاثیر معنی دار مواد بستری و مواد افزودنی شیمیایی و اثر متقابل نوع بستر × نوع افزودنی قرار نگرفت (P>0.05). درصد رطوبت بستر تحت تاثیر معنی دار مواد بستری قرار گرفت (P<0.05). درصد شیوع زخم های سینه و کف پا برای هر کدام از تیمارهای بستری و افزودنی غیر معنی دار و تنها درصد شیوع سوختگی مفصل خرگوشی تحت تاثیر معنی دار عمل آوری بستر قرار گرفت (P<0.05)، به طوری که استفاده از بستر خاک اره و عمل آوری بستر با مواد شیمیایی منجر به کاهش وقوع و شدت آن در مقایسه با تیمار شاهد شد.

هدف از این پژوهش مقایسه کیفیت لاشبرگ و اندم های هوایی از نظر مقدار کربن، نیتروژن، فسفر و پتاسیم در سه گونه مرتعی Stipa barbata, Bromus tomenetellus, Agropyron intermedium است. بعد از شناسایی رویشگاه های این سه گونه در منطقه طالقان، در انتهای فصل رویش (پاییز 1383) اندام های هوایی و لاشبرگ گونه های مذکور جمع آوری گردید. نمونه برداری در مناطق معرف هر رویشگاه به روش تصادفی سیستماتیک انجام شد. به طوری که برای هر گونه تعداد 10 پلات در امتداد دو ترانسکت، به فاصله 30 متر مستقر شدند. پس از جمع آوری اندام های هوایی و لاشبرگ، مقدار کربن، نیتروژن، فسفر و پتاسیم تعیین شدند. بعد از بررسی داده ها، تجزیه تحلیل آنها با استفاده از آزمون های آنالیز واریانس و آزمون تی انجام شد. نتایج به دست آمده حاکی از این است که از لحاظ کمی در اندام های هوایی A. intermedium مقادیر کربن، فسفر، نیتروژن و نسبت کربن به نیتروژن و در لاشبرگ B. tomentellus درصد کربن، پتاسیم و نسبت کربن به نیتروژن از دو گونه دیگر بیشتر است. ولی در کل گونه S.barbata از لحاظ کیفیت لاشبرگ و اندام های هوایی بهترین می باشد.

در قالب طرح کاملا تصادفی، اثر شش ماده افزودنی مختلف به بستر شامل آهک، اسید کلریدریک، زئولیت، زاج سفید، پادآمونیاک و اسیدهای چرب بر میزان ازت، pH، درجه حرارت رطوبت و بار میکروبی بستر جوجه های گوشتی مورد بررسی قرار گرفت. هر یک از مواد مذکور به میزان یک کیلوگرم در متر مربع به کار برده شد. تعداد 616 قطعه جوجه گوشتی (نر و ماده) به 28 گروه 22 قطعه ای تقسیم شدند و هر چهار گروه به یکی از هفت تیمارهای آزمایشی از یک روزگی تا 56 روزگی اختصاص یافتند. همه تیمارها با جیره یکسان تغذیه و در طول دوره آزمایش معیارهای فوق الذکر اندازه گیری شدند. رطوبت بستر تحت تاثیر معنی دار تیمارها واقع نشد. pH بستر تحت تاثیر معنی دار تیمارهای آزمایشی قرار گرفت (p<0.05) به طوری که در سن 21 روزگی کمترین pH مربوط به زاج سفید و بیشترین مربوط به آهک بود. روند تغییر pH در پایان دوره به نحوی بود که pH همه تیمارها تقریبا یکسان بود و اختلاف معنی داری بین آنها مشاهده نشد. درجه حرارت بستر تحت تاثیر معنی دار تیمارها قرار نگرفت. اختلاف بین تیمارها از لحاظ ازت بستر و بار میکروبی معنی دار بود. هم بستگی بین  pHو ازت بستر معنی دار و منفی بود (r=-0.95). اثر تیمارها بر فسفر محلول معنی دار بود و بسترهای حاوی زاج سفید و پادآمونیاک به طور معنی داری فسفر محلول کمتری داشتند. هم بستگی بین فسفر محلول و pH مثبت و برابر r=0.48 بود.نتایج نشان داد که استفاده از برخی مواد افزودنی بستر می توانند در کاهش pH، فسفر محلول و افزایش ازت بستر موثر باشند و این تاثیر با افزایش زمان احتمالا به دلیل مصرف شدن مواد موثره این گونه افزودنی ها کاهش می یابد.

لاشبرگ (هوموس) حاصل از گیاهان بهترین عامل در امر حفاظت و پایداری خاک است که در اثر تجزیه، مواد معدنی و عناصر قابل دسترس گیاهان افزایش یافته و ضمن اصلاح کیفیت خاک، تولید و محصول گیاهی را افزایش می دهد. هدف از این تحقیق مطالعه و مقایسه کیفیت لاشبرگ زیراشکوب سه گونه بادام کوهی (Amygdalus scoparia)، دافنه (Daphne mezereum) و آبنوس (Ebenus stellata) با اندازه گیری خصوصیات شیمیایی (کربن، کلسیم، منیزیم، نیتروژن، فسفر، پتاسیم، هدایت الکتریکی و اسیدیته) در مراتع مروست از توابع استان یزد بود. بدین منظور در پایان فصل رویش، پس از بررسی های مقدماتی اقدام به شناسایی رویشگاه نموده و پس از انتخاب 15 سایت، نمونه برداری از لاشبرگ زیر اشکوب و بیرون از تاج پوشش انجام گرفت. سپس خصوصیات شیمیایی لاشبرگ در آزمایشگاه اندازه گیری شدند. جهت مقایسه ویژگی های لاشبرگ زیر اشکوب با یکدیگر و همچنین با لاشبرگ بیرون از اشکوب، از آزمون ANOVA و دانکن استفاده شد. نتایج بدست آمده نشان داد که لاشبرگ آبنوس و دافنه دارای بیشترین مقدار کلسیم، منیزیم و نیتروژن بود. همچنین نمونه های بیرون تاج پوشش هدایت الکتریکی بیشتری نسبت به زیر اشکوب هر سه گونه بوته ای داشتند. میزان فسفر لاشبرگ زیراشکوب در همه گونه ها و همچنین بیرون تاج پوشش یکسان بود. به طور کل، نتایج این تحقیق نشان داد که گونه های گیاهی مناطق خشک دارای ویژگی های متفاوت از حیث لاشبرگ زیراشکوب می باشند که بایستی در فعالیت های اصلاح و توسعه مد نظر قرار بگیرد.

در آزمایش حاضر، از 336 قطعه جوجه یک روزه گوشتی (سویه راس 308) در قالب یک طرح کاملاً تصادفی استفاده شد و اثرات سطوح مختلف ریشه چه جو به عنوان یک ماده خوراکی در تغذیه جوجه های گوشتی مورد ارزیابی قرار گرفت. تیمارهای مورد استفاده شامل یک جیره شاهد بر پایه ذرت و کنجاله سویا و سه تیمار آزمایشی حاوی 5/1، 3 و 5/4 درصد ریشه چه جو بود. نتایج آزمایش نشان داد که با افزودن ریشه چه جو، میزان اضافه وزن و مصرف خوراک جوجه ها کاهش یافت. ضریب تبدیل خوراک افت معنی داری در سطوح 3 و 5/4 درصد ریشه چه نسبت به گروه شاهد نشان داد. استفاده از ریشه چه جو در سطح 5/4 درصد موجب افزایش ویسکوزیته مواد هضمی و کاهش نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت در ژژنوم، در مقایسه با گروه شاهد گردید. در نتیجه گیری کلی، استفاده از ریشه چه جو تا سطح 5/1 درصد خوراک جوجه های گوشتی امکان پذیر است و سطوح بالاتر موجب کاهش عملکرد رشد می گردد. کاهش رشد در سطوح بالای ریشه چه جو مرتبط با افت مصرف خوراک، افزایش ویسکوزیته مواد هضمی و کاهش نسبت طول پرز به عمق کریپت در روده کوچک (ژژنوم) می. استفاده از ریشه چه جو در سطح 5/4 درصد، با بالابردن معنی دار رطوبت بستر، موجب کاهش کیفیت بستر گردید.

هدف از این پژوهش مقایسه کیفیت لاشبرگ و اندام های هوایی از نظر مقدار نیتروژن، فسفر، پتاسیم، کربن و نسبت C/N در سه گونه مرتعیBromus tomentellus ،Agropyron tauri  و Psathyrostachys fragilis می باشد. بعد از شناسایی رویشگاه های این سه گونه در منطقه طالقان، در انتهای فصل رویش (تابستان 87) اندام های هوایی و لاشبرگ گونه های مذکور جمع آوری گردید. نمونه برداری در مناطق معرف هر رویشگاه به روش تصادفی - سیستماتیک در طول 4 ترانسکت انجام شد. طول ترانسکت ها بر اساس تغییرات منطقه و وسعت منطقه معرف تعیین شده و در راستای هر ترانسکت 10 پلات مستقر و ابعاد پلات های نمونه برداری با توجه به نوع و پراکنش گونه های گیاهی به روش سطح حداقل انتخاب گردید. نتایج حاصل از تجزیه واریانس و مقایسه میانگین ها حاکی از این است که بیشترین میزان کربن و نسبت C/N موجود در لاشبرگ به گونه B. tomentellus، بیشترین مقدار فسفر و پتاسیم به گونه P. fragilis و بیشترین مقدار نیتروژن موجود در لاشبرگ به گونه A. tauri مربوط می باشد. همچنین بیشترین میزان نیتروژن، کربن و نسبت C/N موجود در اندام های هوایی به گونه P. fragilis و بیشترین مقدار فسفر و پتاسیم به گونه B. tomentellus تعلق داشت، ولی در مجموع گونه A. tauri به لحاظ کیفیت لاشبرگ و اندام هوایی نسبت به دو گونه دیگر از شرایط بهتری برخوردار می باشد.